PARVAZESIMORGH

هوالمحبوب

به نام خالق عشق و زیبایی

هوالمقصود 

خردمند بر سعي و عمل خويش تكيه مي كند و بي خرد بر آرزوهاي خويش. (حضرت علي «ع»)

در ناداني تو همين بس كه آنچه را از آن نهي شده اي ، انجام دهي. (امام موسي كاظم«ع»)

روي زمين چيزي بزرگتر از انسان نيست و در انسان چيزي بزرگتر از فكر او. (هميلسون(

فقط سستي اراده ما سبب ضعفمان مي شود وگرنه انسان هميشه براي حصول چيزي که به شدت آرزو مي کند، توان کافي دارد. )ژان ژاک روسو(

پرستوئي که به فکر مهاجرت هست از ويراني آشيانه نمي هراسد (شهيد آويني)

اگر خاموش باشي و ديگران به سخنت آرند بهتر که سخن گويي و خاموشت کنند. (سقراط)

براي آن کس که ايمان دارد ، ناممکن وجود ندارد . (انجيل)

نعمت هاي خود را بشمار نه محروميت هاي خود را. (ديل كارنگي)

پاینده باشید.

هو المحبوب

تولد نیافت آنکه تولدش را شاهد نبود .

تولد، زندگی، مرگ... تولد، زندگی،...

این واژه ها هزاران هزار سال است که برای هزاران هزار موجود تکرار می شوند. و

 هر روز موجودی جدید وارد این سیر می شود.

و حال این است سیر زندگی من ...

چشم باز کردم و خود را در دنیایی متفاوت دیدم. آری من از یک مادر متولد

شده بودم. طبع کودکیم مرا وادار می کرد گریه کنم. پس من هم گریه می

کردم. اما اطرافیانم به خاطر وجود من می خندیدند و خوشحال بودند. در آغوش

یک مهربان به نام مادر و در کنار عزیزی به اسم پدر، بزرگ شدم.

روزها گذشت. من کودکانه زندگی کردم، کودکانه رشد کردم و کودکانه ... نه،

نه ... و کودکانه نخواهم مرد. لحظه ای ایستادم. به خود نگریستم. من که

هستم؟ من همان کودک چند سال پیشم با جسمی بزرگتر. برگشتم به عقب.

گذشته ای که پشت سرم بود را نگاه کردم.

گذشتۀ من اینها بود : خنده های کودکانه، شیطنت ها، گریه برای نداشتن ها

و ... و هر چه به حال نزدیکتر می شدم بدتر بود ... دروغ ها، نافرمانی ها،

اشتباهات، هوس ها و ... و اکنون به زمان حاضر رسیدم. نه، نه نمی خواهم

اینطور پیش بروم. نمی خواهم مثل یک ماهی مرده باشم که با جریان آب

حرکت می کند.

با خود اندیشیدم. غرق تفکراتم بودم که صدایی آمد. صدا می گفت :

« هر آنكه بودن خویش خواست، دانست، ديگر زماني بهر آسایش نخواهد

یافت.»

فکر کردم... معنی این ندا چه بود؟ بودن چیست؟ مگر من نیستم؟!!

آخر یافتم. یافتم علت بودنم را. و آن هنگام بود که متولد شدم. تولدی

می کنند، اسیر زندگی شده اند و ... و آخر یافتم. یافتم علت بودنم را. و آن هنگام بود که متولد شدم. تولدی

واقعی. و باز هم چشم باز کردم و به اطراف نگریستم. دیدم در دنیایی هستم

که آدم ها غرق در خویشند و او را فراموش کرده اند. در میان هاله ها زندگی

می کنند، اسیر زندگی شده اند و ...

به خود گفتم ما چگونه در محضر او از خود یادی می کنیم، در حالی که از او

غافلیم!

آری...

تولد من زمانی به وقوع پیوست که فهمیدم باید حرکت کنم و وقتی بدان سو

حرکت کردم رشد کردن من شروع شد و رشد من با حرکت من است که تداعی

می گردد.

با دلی پر امید رو به آسمان کردم و گفتم :

به خدا پناه مي برم از نفسي كه مرا به غفلت از مقام زيبايي كه بر علت آن

خلق گشته ام فرا می خواند.

با یاد او زندگیِ دوباره آغاز شد. خواستم سیر زندگی را به این سمت تغییر

 دهم ...

تولد ... تولد، رشد، مرگ ... جاودانگی.

                                      با تولد مرگ معنا می شود

                                                          مدعی بی پرده پیدا می شود

و حال از او می خواهم که مرا در این ادعا یاری کند.

بیایید همه خواهان آغازی باشیم که ما را به سمت زیبایی پرواز دهد. به سمت

معشوقی که ما را به سوی خویش می خواند. زندگی را آنگونه که او می طلبد

آغاز کنیم و پرواز سیمرغ زندگی را در آسمان انسانیت شاهد باشیم.

یا حق!

بسم رب المحرم الحرام

«اًلسَّلامُ عَلَیک یا اَبا عَبدِ الله»

و باز محرم، عشق، عاشورا و حسین ...

آمد، کاروان آمد. و دوباره چشمانی انتظار می کشد از درون تاریکی. چشمان، چشمان کیست؟ همان عاشق، همان قافله سالار، همان آقا ...

کاروان در حال گذر است. بشتابید. وقت رفتن شده. آن چشم ها به سوی ماست. و اکنون کدامین یک از ما همسفر شدیم؟ همسفر آن کاروان. آن کاروان عشق.

آه اگر در خواب غفلتیم. اگر غرق خود شدیم و آن چشمان را نمی بینیم. آه ...

به خود بیاییم که وقت تنگ است. نگذاریم این زمان عاشقی بگذرد و ما هیچ نفهمیم. نگذاریم سر در گریبان خویش فرو بریم.

آی ای زمینیان آخر تا کی؟ مگر ما را برای ماندن آفریده اند؟

بیایید پرواز را بیاموزیم. پرواز تا اوج. تا بی نهایت. و چون حسین راه بپیماییم.

حسین یعنی عشق، انسانیت، پرواز. حسین یعنی همۀ زیبایی ها.

و ما که هستیم؟ ما چه می کنیم؟

اکنون محرم است. و محرم یک بهانه، بهانه ای برای پرواز.

پس ای کسانی که خواهان عشقید، اوج را می طلبید و یار را می جویید ... حسین را بیابید و درک کنید.

و آن زمان است که دیگر، چیزی جز او نخواهید دید. چون شما عاشقید. دیگر اینجا نیستید. چون با کاروان رفته اید.

چرا عاشق نباشیم؟ 

سرچشمۀ ما تبلور عشقه. و اگه زندگی ما بدون عشقه ما به مقام انسانی که

باید برسیم نمی رسیم. همه می تونن عاشق خدا بشن، ولی همه برای این

عشق حرکت نمی کنند. تا وقتی علاقه ای غیر از اون هست، یعنی خبری از

عشق نیست. تا وقتی وابستگی به چیزی در ما هست، آزاد نیستیم، پس هنوز

اندر خم یک کوچه ایم. کسی که عاشق می شه فقط یک درد و یک مرحم

داره. تنها دردش غم هجرانه و تنها مرحمش وصاله. عشق، بزرگترین و واقعی

ترین باله برای پریدن به سمت معشوق.

      هر که از عشق تو دیوانه نشد عاقل نیست

                                       عاقل آن است که ار عشق تو دیوانه شود

                                  سعی کنید اگه عاشق نمی شید، عاشقانه بمیرید.

به نام یار

انسان را چه می شود، آنچنان که جایگاه خویش را فراموش کرد و دل در گرو

نفسانیات سپرده، بدان سان که خود را در آسایش و رفاه زندگی شناخته و کسی

را خواستار آرامش نیست.

دین که تنها بهانه ای است برای صعود و بر آنچه انسان بر آن مقرر شده را به

دیدۀ غفلت سپرده. پس آگاه باش! مقرر شد بر تو ای انسان که گر خواهان

باشی، تو به مرتبه ای رسی که بعد از خود، به خدا رسی. بر همین مبنی اشرف

مخلوقات خوانده شده ای.

کنون آب در حرکت را نظاره گر باش که به دریا ره سپار است و زمانی که از

حرکت باز ماند، مردابی بیش در انتظارش نخواهد بود. پس می توانی باشی آنی

که سزاوارش هستی.

آنگاه که شرایط تو به جای تو سخن گفت بدان که زندگی را در اختیار نداری،

 پس از میدان بیرون خواهی شد.

خداوندا آرامشي عطا فرما، تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم،

و شهامتي، تا تغيير دهم آنچه را مي توانم،

و دانشي، تا بدانم تفاوت آن دو را.